يادِ هشت سالگيم افتاده بودم، ياد دستهايِ هشت سالگيم توي استين هاي گشاد فرم مدرسه . ياد ِ شكستن دندان برادرم روي پله ها. ياد ميمونِ طبل زنِ اسب بازي ام كه چند پله بالاتر از واحدِ مسكوني مان براي هميشه جا ماند. يادِ وقتي كه روي تكه كاغذِ دفتر نقاشيم ، به زحمت نوشته بودم " زهرا با من قهري؟" . ياد ِجا گ...

يادِ هشت سالگيم افتاده بودم، ياد دستهايِ هشت سالگيم توي استين هاي گشاد فرم مدرسه . ياد ِ شكستن  دندان برادرم روي پله ها. ياد ميمونِ طبل زنِ اسب بازي ام كه چند پله بالاتر از واحدِ مسكوني مان براي هميشه جا ماند. يادِ وقتي كه روي تكه كاغذِ دفتر نقاشيم ، به زحمت نوشته بودم " زهرا با من قهري؟" . ياد ِجا ...

یک سال دیگه گذشت . حالا بیست و سه سالمه و آرومتر ، بی خروش تر! با احساس ناامنی بیشتری نسبت به همه چیز. اینطور وقت ها دلم می خواد به اینجا پناه ببرم. به آدم های گذشته ای که سال هاست برای خودم سیو کردم!

از صبح يه اهنگ كه برميگرده به دوران تينيجري افتاده تو زبونم .. بگو بازم هوامو داريو مث همه منو تنها نمي ذاري و ..." . چه قدر حس كوله پشتي شونزده هفده سالگي چسبيده به قفسه سينه هامو داره برام.

ناراحتي و بي تفاوت. مي شنوي كه مي گه "مي آمدم دنبالت بابا چرا نمي آمدم" . خنده ت ميشه! خنده م مي #آمد آخه. خنده ي توي سينه ؛ كه معلوم نيست ادامه ي گريه ست يا شروع خنديدن.

آن شعر را دوباره زمزمه کردم : « بابا! اگه گلها نبودند ما دماغ نداشتیم،مگه نه؟ / اگه پرنده ها نبودند ما گوش نداشتیم،مگه نه؟/بابا اگه من نبودم تو هم نبودی،مگه نه؟». بعد به بابایم فکر میکنم که با چشم های آستیگماتش رو به روی تلوزیون نشسته است. به بابای کارمندِ متوسط ام، به بابایم که وقتی درس فارسی مان ب...

آدما وقتی که میمیرن صداشون کجا میره ؟ ؟ . . . 

آن شعر را دوباره زمزمه کردم : « بابا! اگه گلها نبودند ما دماغ نداشتیم،مگه نه؟ / اگه پرنده ها نبودند ما گوش نداشتیم،مگه نه؟/بابا اگه من نبودم تو هم نبودی،مگه نه؟». بعد به بابایم فکر میکنم که با چشم های آستیگماتش رو به روی تلوزیون نشسته است. به بابای کارمندِ متوسط ام، به بابایم که وقتی درس فارسی مان ب...

همیشه شمعی که " دو برابر " بیش تر روشنایی می ده . . . دوبرابر زودتر هم " تموم " می شه. + نوشته شده در چهارشنبه یکم شهریور ۱۳۹۶ساعت 0:54 توسط |

توی مرز ِ بین ِ خواب و بیداری بهم فکر کن! بذار جهانمون " شکل خواب باشه ". بذار شبیه یه سری سیگنال ِ الکتریکی باشم که به مغزت مخابره شده . . . بذار من همون آدم ِ علمی خشک باشم که این روزها دیرتر شروع به لبخند زدن می کرد. من اعتقادمو به همه چیز دارم از دست می دم خاکستری ! جز اینکه ذهن می تونه نجاتمون ...

گفت براتیگان توی سرما چادر می زنه با زن بچه ش کنار رودخونه برای اینکه رمان صید قزل الا در امریکا رو بنویسه! توچی؟ + نوشته شده در چهارشنبه یکم شهریور ۱۳۹۶ساعت 10:12 توسط |

" محمد ملا عباسی " توییت رفته بود : با دخترم باب اسفنجی می بینم یه قسمت باب برای ِ " هدیه " به دوستش اختاپوس از " اشک " لباس درست کرد . . . . + نوشته شده در پنجشنبه دوم شهریور ۱۳۹۶ساعت 19:31 توسط |

خودمو رسوندم به آخرین روزهای مرداد .برای برگشتن به وبلاگ نویسی بعد از چهار سال . . . اسمش رو گذاشتم راهرو ! هر چند که من علاقه ای به فیزیک کلاسیک و حرکت در دو بعد ندارم اما همیشه یه جایی از ترانه هست که می خونن " از این راهرو یک نفر رد شده ". یک نفر و شاید نسخه های متعددی از ما که مدام به فراموشی دچ...

سرچ میکنم " خودکشی به از ذره ذره مردن" میخوام منو برسونه به یه وبلاگ قدیمی . اما چیزایی که گوگل برام بالا اورد: خودکشی کوانتومی آزمایش گربه ی شرودینگر و چند جهانی !!! + میشناستم انگار.

ایستاده بودم مقابل کوچه ی بانک ملی و یکباره به دلم افتاد که تو هیچ وقت برنمی گردی! دهانم تلخ شد و "ف" برایم اس ام اس زد : «اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد ... تا قیامت» تو نیامدی و دخترهای دبیرستانی با خنده های ارتدونسیشان خیابان را گرفته بودند و من به معجزه فکر می کردم. به تو که از راه برسی و شبیه م...